W czwartek w Paryżu na ekranie rozbłysła mapa Francji poprzecinana czerwoną linią – trasa 114. edycji Tour de France. Start wyznaczono na 2 lipca w Edynburgu, finał na Polach Elizejskich zaplanowano na 25 lipca. Kibice jeszcze nie zdążyli policzyć metrów przewyższenia, a w sieci już zawrzało: czy ta trasa nie została ułożona tak, by zatrzymać Tadeja Pogaczara?
Liczby rzeczywiście rzucają się w oczy. Organizatorzy zaplanowali 3479 kilometrów rozłożonych na 21 etapach, z czego aż 71 kilometrów przypada na jazdę indywidualną na czas – najwięcej od 2012 roku. Do tego tylko trzy etapy kończą się metą na szczycie, a z mapy wypadły legendarne podjazdy: Alpe d’Huez, Col du Galibier, Mont Ventoux i Col d’Izoard. Dla czterokrotnego zwycięzcy Tour de France to może oznaczać mniej okazji do klasycznych górskich ataków, które zbudowały jego legendę.
Dyrektor wyścigu Christian Prudhomme nie zostawił na tych spekulacjach suchej nitki. W rozmowie z radiem RMC odrzucił sugestie, że trasa 2027 powstała jako kontra wobec Słoweńca.
„To nie jest strategia anty-Pogacar. Tadej uwielbia wyzwania. Być może to właśnie on wygra oba etapy jazdy na czas”.
Same czasówki też nie są sobie równe. Pierwsza, płaska, będzie mierzyła 38 kilometrów. Druga rozegra się na 16. etapie w okolicach Tuluzy, na dystansie 33 kilometrów, z finiszem po krótkim, ale stromym podjeździe na Cote de Pech David. To szczegół, który teoretycznie może premiować nie tylko czystych specjalistów jazdy na czas, ale i wspinaczy z dobrym przyspieszeniem.
Dla kogo układa się trasę?
Prudhomme podkreślił, że organizatorzy nigdy nie projektują trasy z myślą o jednym nazwisku.
„Kiedy układa się trasę Tour de France, nigdy nie robi się tego dla danego kolarza, ale dla określonego typu zawodnika”.
Dyrektor wyścigu przyznał jednak, że w ostatnich latach organizatorzy częściej wyznaczali finisze korzystne dla specjalistów od klasyków. Wyjaśnił też logikę stojącą za ograniczeniem metra na szczytach i wydłużeniem czasówek.
„Po pierwsze dlatego, że pod względem sportowym jest to ciekawsze, a po drugie, ponieważ takie finisze wiążą się z mniejszym ryzykiem. Jeśli chodzi o jazdę na czas, gdy ci sami zawodnicy zyskują przewagę zarówno w górach, jak i na czasówkach, nie chce się wydłużać dystansu tych drugich, ponieważ prowadziłoby to do tego samego rezultatu”.
Prudhomme wymienił konkretnych beneficjentów takiego układu – Remco Evenepoela i młodego Francuza Paula Seixasa – jako kolarzy, którzy mogą wykorzystać dodatkowe kilometry czasówek do odrobienia strat poniesionych w górach. Evenepoel to nie przypadkowy wybór: Belg jest mistrzem świata i mistrzem olimpijskim w jeździe na czas.
Góry z trasy jednak nie zniknęły. Zostało ich sześć etapów, z łącznym przewyższeniem 53 450 metrów, w tym przejazdy przez Tourmalet i Col du Portet. W klasycznym rozkładzie 114. Tour de France znajdzie się siedem etapów płaskich, sześć pagórkowatych, sześć górskich – z trzema metami na szczycie – oraz dwie czasówki.
Niemiecki Eurosport zwrócił uwagę, że większy dystans jazdy na czas może dać Evenepoelowi i innym specjalistom dodatkową szansę na zbudowanie przewagi nad Pogaczarem. Czy to wystarczy, by przerwać dominację Słoweńca – pokażą dopiero lipcowe tygodnie 2027 roku. Na razie zostają liczby, mapa i słowa dyrektora wyścigu, który uparcie twierdzi, że nikogo nie celuje w konkretne nazwisko.
