Sędzia jeszcze nie zdążył dokończyć gestu przerywającego walkę, a Salahdine Parnasse już mówił o przyszłości, stojąc w klatce. Francuz błyskawicznie rozprawił się z Danem Hookerem — mikrofon podsunięto mu, zanim złapał oddech. Zamiast standardowych podziękowań usłyszeliśmy coś innego: jest gotowy wrócić do klatki jeszcze w 2026 roku.
Najgłośniej padło jedno nazwisko. Parnasse chce Maxa Hollowaya. Na papierze brzmi to świetnie, tyle że plany samego Hollowaya wyglądają zupełnie inaczej. Hawajczyk wciąż smakuje wygraną nad Conorem McGregorem i celuje wyżej — w walkę o pas. Starcie z Parnassem, przy całym szacunku dla Francuza, po prostu nie mieści się teraz w tej układance.
Drugie nazwisko, które wraca w rozmowach o kolejnym przeciwniku, to Mateusz Gamrot. Polak i Parnasse mieli się już kiedyś spotkać w klatce — walkę wcześniej umawiano, ale z różnych powodów do niej nie doszło. Sam Parnasse zdaje się dziś patrzeć wyżej, w stronę zawodników lepiej ustawionych w rankingu, więc trudno powiedzieć, czy pojedynek z Gamrotem to wciąż jego priorytet.
Sytuację Polaka dodatkowo komplikuje ostatni wynik. W sierpniu przegrał przez poddanie z Quillanem Salkilldem. I to właśnie Salkilld wygląda dziś na najciekawszą alternatywę dla Parnasse’a — Australijczyk zajmuje szóste miejsce w rankingu wagi lekkiej i wciąż nie zna smaku porażki w UFC. Starcie dwóch niepokonanych, wschodzących nazwisk kategorii do 155 funtów miałoby sens i sportowy, i marketingowy.
Kto jeszcze miesza w kolejce do szczytu?
Dywizja lekka nie czeka na decyzję Parnasse’a. Renato Moicano wkrótce zmierzy się z Tomem Nolanem, który zastąpił w tej karcie kontuzjowanego lub niedostępnego Briana Ortegę. Kłopot w tym, że na werdykt trzeba będzie poczekać — walka Moicano odbędzie się dopiero za ponad miesiąc, co samo w sobie wyklucza ją z krótkoterminowych planów Francuza.
Nie brakuje też przypomnień, jak brutalna bywa ta kategoria. Mauricio Ruffy, jeszcze niedawno wymieniany wśród najgorętszych nazwisk wagi lekkiej, w miniony weekend zderzył się z Armanem Tsarukyanem i poległ przez nokaut. Kolejny sygnał, że każdy krok w tej dywizji niesie ryzyko. Parnasse, wybierając następnego rywala, będzie musiał ważyć ambicje względem realnych szans na utrzymanie passy.
