Po niemal dekadzie przerwy UFC wróciło do Los Angeles i od razu urządziło wieczór, który wykreował nowe gwiazdy. Gala UFC 331 dostarczyła emocji na wielu frontach, a jej echa jeszcze długo będą wracać w dyskusjach kibiców. Główne pytanie brzmiało, czy pierwsze zwycięstwo Joshuy Vana nad Alexandre Pantoją było przypadkiem, czy dowodem nowej dominacji. Odpowiedź, jakiej udzielił mistrz, okazała się jednoznaczna.
Joshua Van rozwiał wszelkie wątpliwości
Van w rewanżu pokazał, że jest prawdziwym mistrzem i fascynującą postacią na szczycie jednej z najbardziej elektryzujących dywizji. Cała UFC relacja z tego pojedynku potwierdziła, że 24-latek z Mjanmy nie znalazł się na tronie przez przypadek. Zawodnik ponownie udowodnił, że potrafi wygrywać nawet wtedy, gdy rywal narzuca własny scenariusz i spycha go do parteru. To właśnie umiejętność wychodzenia z trudnych sytuacji odróżnia go dziś od reszty stawki.
Sam mistrz nie krył satysfakcji, odpowiadając wątpiącym:
«Wielu mówiło, że za pierwszym razem wygrałem przypadkiem. Teraz spróbujcie we mnie wątpić.»
Wzorcowa obrona pasa
Podobnie jak przy pierwszej obronie przeciwko Tatsuro Tairze, Van zachował zimną krew, gdy lądował na macie. Sprawnie ograniczał obrażenia, szybko wracał do pionu i rozumiał, że każdą sekundę w stójce musi wykorzystać maksymalnie. Z czasem coraz skuteczniej neutralizował sprowadzenia i karał Pantoję długimi seriami ciosów, a jego konsekwentna praca na korpus przynosiła efekty w końcówce. To sprawiło, że waga musza UFC zyskała mistrza, którego pojedynki chce się oglądać.
Ten występ nie tylko rozwiał pytania o pozycję Vana, ale też ustawił go w gronie zawodników z etykietą absolutnego hitu. Kolejny raz zgarnął bonus za najlepszą walkę wieczoru i dorzucił poważnego kandydata do starcia roku. Jeszcze rok temu brzmiałoby to nierealnie, lecz dziś Amerykanin z Mjanmy pędzi w stronę statusu jednej z największych gwiazd organizacji. Przy tak długiej perspektywie kariery może z czasem stać się nawet legendą dywizji.
Waga musza rozpalona do czerwoności
Dodatkowych emocji dostarcza fakt, że cała dywizja przeżywa właśnie prawdziwy rozkwit i nic nie zapowiada jego końca. Konkurencja jest gęsta, a chętnych do walki o pas nie brakuje ani wśród młodych, ani wśród doświadczonych zawodników. Nawet pokonany Pantoja wciąż pozostaje groźnym rywalem, który szybko może wrócić do gry o czołowe pozycje. Trudno dziś wskazać kandydata, który byłby dla mistrza zupełnie bez szans.
Dywizja muszej wagi aż kipi od talentów gotowych włączyć się do walki o tytuł:
- ? Manel Kape, czekający już na swoją szansę mistrzowską
- ⚡ Tatsuro Taira i Lone’er Kavanagh, młodzi rówieśnicy Vana
- ?️ weterani pokroju Brandona Royvala, Kyojiego Horiguchiego i Brandona Moreno
- ? napływająca fala nazwisk, jak Asu Almabayev czy Rei Tsuruya
Taka mieszanka doświadczenia i świeżej krwi sprawia, że najbliższe miesiące w tej kategorii zapowiadają się wyjątkowo gorąco. Dla mistrza oznacza to jednak nieustanną presję i konieczność bronienia pozycji w niemal każdym starciu.
Tsarukyan wskazał się na następcę
W wadze lekkiej najgłośniej zrobiło się za sprawą Armana Tsarukyana, który brutalnie rozprawił się z Mauricio Ruffym u schyłku pierwszej rundy. Ormianin przedłużył zwycięską serię do sześciu walk i praktycznie nie zostawił rywalom argumentów w wyścigu do tytułu. Choć waga lekka UFC słynie z głębi, po takim występie trudno wskazać kogoś przed nim w kolejce.
Co ciekawe, przez większość starcia Tsarukyan nie mógł sprowadzić rywala do parteru i wykorzystać przewagi w zapasach. Nie miało to jednak znaczenia, bo tuż przed końcem rundy posłał Brazylijczyka na deski serią potężnych łokci. Zawodnik doskonale wiedział, że potrzebuje efektownego zwycięstwa, by powalczyć o pas, i dokładnie takie zapewnił. Publikowane później UFC wyniki walk tylko podkreśliły, jak jednoznaczne było to zakończenie.
Kto powinien dostać szansę na pas
Sprawa nie jest jednak prosta, bo wciąż nie wiadomo, co dalej zrobi mistrz Justin Gaethje. Dopóki jego plany są niejasne, dyskusja o pretendencie przypomina stawianie wozu przed koniem. Mimo to rankingi UFC dość wyraźnie wskazują dziś faworyta, a jedyną realną alternatywą dla Tsarukyana wydaje się Ilia Topuria, którego droga po rewanż nie wygląda przekonująco. Były mistrz nie rządził zresztą długo, bo pas zdobył zaledwie przed rokiem, a jego jedyną obroną było właśnie starcie z Gaethjem.
Poza czystą sportową logiką Ormianin bywa jednak problematyczny również poza oktagonem. Wycofał się w ostatniej chwili przed pierwszą szansą na pas, uderzył głową Dana Hookera na ceremonialnym ważeniu i regularnie balansuje na granicy awantury. Mimo to sześć zwycięstw z rzędu oraz bilans jedenastu wygranych i jednej porażki w ostatnich dwunastu walkach robią wrażenie. Z takim dorobkiem jako mistrz UFC w wadze lekkiej byłby w pełni zasłużonym scenariuszem.
Prospekt nie zawsze dowozi
Kariera w klatce raz po raz przypomina, że nawet największe talenty muszą najpierw coś udowodnić. Wygrywanie na tym poziomie jest wyjątkowo trudne, nawet jeśli wszyscy wróżą komuś świetlaną przyszłość. Nic nie zastąpi doświadczenia, a w oktagonie faworyt zawsze może przegrać. Widać to zwłaszcza dziś, gdy publiczność nie chce już cierpliwie czekać, aż wielkie talenty wypracują sobie pozycję na zapleczu.
Tę prawdę brutalnie potwierdziło jedno uderzenie, gdy Sean Sharaf uśpił Gable’a Stevesona czystym lewym sierpowym już po 12 sekundach walki na głównej karcie. Nie był to przypadkowy cios, lecz świetny kontratak na przespieszone i zbyt szerokie zagranie rywala. To pokazało, że nawet najlepsi zawodnicy UFC nie mogą lekceważyć nikogo, bo naprzeciwko zawsze stoi ktoś zdolny zepsuć im wieczór. Brak rutyny w takich momentach potrafi kosztować całą walkę.
Emocji w ten weekend nie brakowało zresztą nie tylko w oktagonie. Fani innych dyscyplin znajdą osobne relacje w dziale z newsami piłkarskimi.
Szybkie strzały z karty
Reszta zestawienia również dostarczyła sporo treści, a niektóre pojedynki zasługują na osobny akapit. Cała UFC karta obfitowała w szybkie zakończenia i mocne akcenty. Warto odnotować kilka najważniejszych wyników:
- – Patricio Pitbull ruszył do przodu z agresją i pokonał Dooho Choia już w pierwszej rundzie
- – Marlon Vera przełamał trzyletnią posuchę, kończąc Charles’a Jourdaina w trzeciej odsłonie
- – Ryan Gandra zaliczył trzecie z rzędu zwycięstwo przed czasem w pierwszej rundzie
- – Casey O’Neill efektownie poddała Eduardę Mourę i wróciła na właściwe tory
- – Joanderson Brito rozbił Gigę Chikadze mocnymi ciosami z góry
Najlepsze lata Pitbulla są już za nim, lecz jego nowa wersja wciąż może być poważnym zagrożeniem w stawce, jaką tworzy waga piórkowa UFC. Emocjonalna reakcja Very, który po zwycięstwie padł na kolana, przypomniała z kolei o ludzkiej stronie tego sportu, bo na wygraną czekał aż trzy lata. Osobnego komentarza wymaga za to walka Alonza Menifielda, który kontynuował pojedynek z otwartym złamaniem kciuka. Z jednej strony to dowód niezwykłej odporności, z drugiej pytanie, dlaczego sędzia i sekundanci nie przerwali walki wcześniej.
Sporo dzieje się też w kategorii, jaką jest waga średnia UFC, gdzie Ryan Gandra staje się realnym problemem dla rywali. Po raz drugi z rzędu wywołał jednak do walki Israela Adesanyę, choć bardziej opłacalny byłby dla niego inny, mniej ryzykowny wybór. Z kolei Casey O’Neill po roku przerwy spowodowanej kontuzją kolana wróciła na zwycięską ścieżkę, ma już trzy wygrane z rzędu, a wkrótce skończy dopiero 29 lat i zdążyła rzucić wyzwanie Maycee Barber. Zagadką pozostaje Joanderson Brito, który po świetnych występach potrafi też rozczarować, ale w 2027 roku może okazać się czarnym koniem swojej dywizji.
Co przed nami: gala w Nowym Jorku
Podczas transmisji ogłoszono skład UFC 334 w Madison Square Garden w listopadzie i zapowiada się on wyśmienicie. W walce wieczoru o pas kategorii, jaką jest waga kogucia UFC, zmierzą się wreszcie Kayla Harrison i Amanda Nunes. W głównym starciu stawką będzie mistrzostwo wagi ciężkiej, którego Ciryl Gane broni przeciwko Joshowi Hokitowi.
Część kibiców zaprotestuje przeciwko uznaniu Gane’a za niekwestionowanego mistrza, zwłaszcza że to on odpowiada za pauzę Toma Aspinalla. Tak jednak działa ten sport, gdy dotychczasowy czempion nie może walczyć, a tymczasowy mistrz zostaje wyniesiony na szczyt. Inni skrytykują szybki awans Hokita, który sięga po pas, choć nie zmierzył się z najgroźniejszymi rywalami dywizji. Kolejne UFC gale pokażą, czy taka polityka faktycznie przyciąga większą publiczność niż inne opcje.
Sam Hokit jest przy tym magnesem na uwagę, a w zestawieniu ze spokojnym Gane’em staje się to realnym atutem marketingowym. Największy żal może mieć Alexander Volkov, który przy dyskusyjnym werdykcie przegrał z Francuzem na UFC 310, choć akurat to nie jest winą Hokita.
Podobnie jak w klatce, sporo dzieje się też na parkietach. Najświeższe materiały zebraliśmy w dziale z relacjami z koszykówki.
Okiem eksperta
UFC 331 potwierdziło, że organizacja najlepiej czuje się tam, gdzie sport spotyka się z show. Van i Tsarukyan wyrośli na twarze najbliższych miesięcy, a upadek Stevesona przypomniał, że w tym biznesie nie ma żadnych gwarancji. Dla kibiców, którzy stawiają UFC typy, takie wieczory to prawdziwa kopalnia emocji i niespodzianek. Najbliższe tygodnie pokażą, którzy z tych zawodników utrzymają rozpęd, a którzy zderzą się z rzeczywistością.
Jedno jest pewne: po takim wieczorze apetyt kibiców na kolejne gale tej rangi tylko wzrósł.
