Kilka dni przed zwolnieniem Helmut Marko siedział w domu Christiana Hornera, spędzał czas z jego rodziną i nie pisnął ani słowa o tym, co się szykuje. To właśnie ten moment Horner przywołał jako jeden z najboleśniejszych, udzielając pierwszego od czasu odejścia z Red Bulla wywiadu prasowego — brytyjskiemu The Times.
Były szef zespołu z Milton Keynes nie krył żalu wobec dwóch ludzi, z którymi przez lata budował sukcesy Red Bulla. O Adrianie Neweyu powiedział wprost: „Stałem za nim murem i wierzyłem w to, że on stoi za mną. Przy pierwszych oznakach problemów Adrian chciał jednak opuścić ten statek. Zrobiło mi się wtedy bardzo przykro, bo nie mogłem już na nim więcej polegać. Nasza relacja nie była już taka solidna jak wcześniej”.
Horner twierdzi, że do dziś nie usłyszał konkretnego powodu swojego zwolnienia. „Nigdy nie otrzymałem klarownego wyjaśnienia poza kwestią nieco słabszych osiągów. Tymczasem przed tym wywalczyliśmy pole position do GP Wielkiej Brytanii i gdyby nie pogoda, prawdopodobnie byśmy wygrali ten wyścig” — powiedział. Sugerował tym samym, że same wyniki zespołu nie uzasadniały aż tak radykalnej decyzji.
Według Hornera prawdziwy problem leżał gdzie indziej — w rosnącym przekonaniu austriackiego kierownictwa, że to on, a nie marka, stał się twarzą zespołu. „Chcieliśmy też pójść w innym kierunku. Kiedy zacząłem mocniej naciskać – wszakże miałem jeszcze 6 lat ważnej umowy – powiedziano mi, że to bardziej było Christian Horner Racing niż Red Bull Racing”. W chwili rozstania został mu jeszcze sześcioletni, w pełni obowiązujący kontrakt.
Marko, Mateschitz i początki Verstappena
Relacja z Markiem ma dla Hornera szczególną wagę — to Austriak otworzył mu drzwi do Formuły 1. „To on dał mi tę pierwszą szansę. Zobaczył we mnie coś, co mu się spodobało i przedstawił mnie Dietrichowi” — wspominał, mając na myśli założyciela Red Bulla, Dietricha Mateschitza. Horner przyznał jednak, że ich więź osłabła, zwłaszcza po śmierci Mateschitza. „Pod koniec, a już zwłaszcza po śmierci Dietricha, nie pełnił żadnej funkcji. Postrzegał mnie zawsze jako swojego protegowanego, a ja już byłem poza tym”.
W wywiadzie pojawił się też wątek, o którym rzadko się mówi — sceptycyzm Marka wobec ściągnięcia do akademii juniorskiej młodego Maxa Verstappena, i to ze względu na reputację jego ojca, Josa. „Dla niego [Jos] to był koszmar. Mówił, że nie potrzebujemy go” — zdradził Horner, przypominając kulisy decyzji, która ostatecznie dała Red Bullowi czterokrotnego mistrza świata.
Zapytany o własne błędy z lat rządów w zespole, Horner wskazał na sposób, w jaki Marko prowadził program młodzieżowy. „Ja tak nie chciałem tym zarządzać. Czułem, że zawsze muszę sprzątać ten cały syf. Z drugiej strony być może jestem postacią, która budzi skrajne emocje i mam świadomość, że nie każdemu się podobam. To zwyczajnie niemożliwe” — przyznał, nie unikając samokrytyki.
Osobny rozgłos wywołało jedno zdanie o przyszłości, nie o przeszłości. Horner wspomniał w rozmowie z The Times o swoim marzeniu, by kiedyś pracować w Ferrari — i to natychmiast podsyciło spekulacje na temat losów obecnego szefa Scuderii, Frederica Vasseura. Reakcja z Maranello nadeszła szybko: włoski zespół zorganizował specjalną konferencję prasową, by odciąć się od tych słów.
